Ik kom uit een gezin waar voor mij als kind geen plaats is voor mijn emoties. Mijn gevoeligheid wordt niet begrepen.

Al heel jong, ben ik het contact met mezelf kwijt. Ik raak vervreemd van mijn centrum, de essentie van wie ik ben.

Regelmatig zonder ik me af en vul het emotionele “gat” wat ontstaat, met snoepjes en koekjes. Ik merk dat snoepen me een soort van “roes” geeft.

Reeds op jonge leeftijd al, lijkt populair zijn belangrijker voor me te worden dan al het andere. Hoe ik op anderen overkom is belangrijker dan hoe ik me mezelf voel, wat ik wil of niet wil.

Tijdens mijn achttiende jaar komt de eetstoornis tot ontwikkeling.

Ik leer me te concentreren op mijn begerenswaardigheid in plaats van op mijn begeerten. Zo trap ik in de mythe dat mijn seksualiteit voortkomt uit ‘mooi' zijn, in plaats van te beseffen dat mijn schoonheid voortkomt uit mijn seksualiteit.

Ik probeer het onbereikbare te bereiken: magerder worden dan de natuur bedoeld had, zonder te beseffen dat wanneer een vrouw onnatuurlijk mager wordt, ze afstand doet van haar seksuele verlangens en haar liefde voor het meest vrouwelijke deel van haar zijn.

Steeds meer raak ik geobsedeerd door voedsel, zodat ik mijn emotionele pijn niet te hoef te voelen

Ik voel me als een ronde plug die wanhopig probeert te passen in een vierkant gat om te kunnen overleven en te gedijen.

Ik schaam me voor mijn lichaam en ik probeer mijn lichaam een hoekigere vorm te geven. Een vorm die geen greintje vet bevat om de hoeken af te ronden. Doordat ik het wezen van mijn vrouwelijkheid heb verbannen, leef ik constant in een toestand van geestelijke honger. Door de vicieuze, destructieve cirkel van vreten, braken en vasten ontken ik mijn krachtigste emoties. Ik leg de stem van mijn intuïtie het zwijgen op.

Dit gaat zo jaren lang door. Zelfs het prachtige Goddelijke geschenk van het zwanger zijn en van het moederschap, wordt overschreeuwt door deze enorme emotionele, niet te stillen honger die ik krampachtig met voedsel probeer te onderdrukken.

Er zijn tijden dat de vreet- en kotsbuien afgewisseld worden door excessief alcohol gebruik.

Hiermee stap ik van de ene verslaving op de andere. Niet beseffend dat zolang ik de werkelijke honger, mijn werkelijke verlangen, niet onderken, ik niet los kan komen van het verslavingsproces. De verslaving en de dwangmatige gedachten rondom voedsel, houdt me weg van de werkelijkheden die ik ondraaglijk vind. Ik kan het niet verdragen in mijn eigen lichaam te zijn.

Mijn obsessie voor voedsel (later afgewisseld met alcohol) brengt me in een toestand van onbewustheid. Vaak verblijf ik in een tranceachtige toestand waarin ik niet hoef te voelen, geen kennis hoef te hebben van mijn pijn, verwarring en worstelingen.

Want in contact zijn met mijn lichaam betekent in contact zijn met mijn gevoelens en dat is te verwarrend en te pijnlijk.

Ik “leef” in mijn hoofd, want gedachten kan ik tenminste op een rijtje zetten en nog enigszins controleren. Emoties niet.

Een verwoede poging om de stroom van het leven onder controle te houden..

In plaats van in verbinding te staan met het leven, trek ik me terug in geobsedeerde gedachten over eten, braken en diëten. Ik houd me bezig met mijn bezetenheid geen greintje lichaamsvet te willen hebben.

Deze gedachten houden me weg uit het heden en stellen me niet in staat op te nemen en te ontvangen van wat zich direct voor me bevindt om me werkelijk te voeden - zoals de glimlach van mijn eigen kind…

Blind voor de behoeften van mijn kinderen en blind voor de behoeften van mijzelf..

De honger blijft duren en de leegte groeit.

Ik vul mijn maag, maar niet mijn hart en mijn geest.

De meest intieme manier van communiceren van het lichaam, heb ik geleerd te veronachtzamen en te wantrouwen – de taal van de emoties.

Totdat ik ontdek dat ik honger lijd en dat het voedsel dat ik werkelijk wil, geen materieel voedsel is. Ik ontdek dat ik geen fysieke honger, maar emotionele honger heb.

Daar waar  ik echt naar honger, is liefde. Waar ik naar hunker is aandacht en acceptatie. Waar ik naar verlang, is mijn creativiteit tot uitdrukking brengen. Wat ik hartstochtelijk begeer is het voelen van geestelijke verbinding. 

Ik word  me er van bewust, dat ik de taal van mijn emoties, vervangen heb door de taal van de eetstoornis.

Met deze bewustwording komen langzaam de inzichten. Inzichten, die pijnlijk zijn.

Ik zie in dat het niet de gevoelens zelf zijn die het volproppen en leeg kotsen, het dwangmatig eten, de verhongering, de obsessie voor voedsel en vet veroorzaken. Het is mijn poging de gevoelens niet te voelen.

In eerste instantie ben ik ben bang voor mijn gevoelens. Bang dat ik mijn pijn niet kan hanteren, dat ik erdoor verpletterd word. Ik voel angst, dat als ik mezelf toesta mijn eenzaamheid te voelen, dat deze voor altijd zal duren. Ook ben ik bang dat ik als ik mijn woede volledig ervaar, ik destructieve dingen zal doen.

Dan komt het inzicht dat al deze angsten van gevoelens die ik steeds zo krampachtig probeerde te ontwijken, oud zijn. Dat mijn obsessie voor voedsel een overlevingsmechanisme is, omdat ik bang ben voor wie ik werkelijk ben.

Ik heb geleefd in de oude realiteit en daardoor al die jaren mijn lichaam en daarmee mezelf afgewezen.

Mijn werkelijke behoeften heb ik ontkend. En angst is de onderliggende motor die de eetstoornis draaiende heeft gehouden.

Wat ik mag leren is de uniekheid van mijn zijn aanvaarden en datgene los laten wat ik volgens anderen zou moeten zijn.

En hiermee begint de zoektocht naar mijn wezenlijke zelf.

Het enige wat ik kan doen is naar binnen gaan, om de verborgen plekken van mijn zijn te verkennen en te ontdekken waarom ik doe wat ik met voedsel doe.

In het begin ben ik bang dat ik vernietigd word door een of ander boosaardig aspect van mezelf, dat volgens mij diep in mij, onzichtbaar, verborgen ligt.

Tijdens mijn reis naar heelheid, ontmoet ik in de diepste, donkerste delen van mezelf, de pijn en het verdriet die ik al die jaren heb geprobeerd te ontkennen: de pijn van verlating en isolatie, van mezelf onwaardig vinden en onbeholpen voelen, van niet verwezenlijkte dromen en gemiste kansen, van emotioneel misbruik, de pijn van mijn onvermogen rondom mijn eigen kinderen.

Dit verworpen deel van mezelf is vervuld van verdriet.

 Ik leer mijn pijn met mededogen voor mezelf toe te staan. Pijn, die voortkomt uit de diepe, duistere nissen van het verleden leer ik integreren in mijn volwassen bewustzijn van het nu.

En ik besef dat als ik de kracht tot (zelf)vernietiging bezit, ik ook over de kracht tot transformatie en vernieuwing beschik.

Ik ontdek wat voor lessen er geleerd moeten worden en welke waarheden ik mag gaan verwerkelijken.

 Het mogen ontvangen van de innerlijke wijsheid die me in staat stelt een heel nieuwe manier te vinden van omgang met voedsel, met anderen en met mezelf.

Uiteindelijk is het de empathie, het vermogen mezelf, mijn gevoelens en mijn behoeften met begrip en acceptatie te verwelkomen, die me te hulp komt.

Het is het vermogen de pijn “in te gaan” dat me helpt die pijn rustig aan te beleven, zodat er genezing kan plaatsvinden.

Dankzij deze empathie ben ik in staat het verband tussen mijn opvoeding en mijn gestoorde eetgedrag te onderscheiden, zonder mezelf of anderen verwijten over mijn toestand te maken en zonder mijn wonden te ontkennen.

Alleen dan wanneer ik het, kleine meisje in mij aanhoor met compassie en begrip, kan ik de ware voeding krijgen die ik nodig heb in mijn eigen leven.

Door de duisternis te aanvaarden die voorafgaat aan vernieuwing, lukt het om van mijn gestoorde eetgedrag af te komen.

Ik hervind langzaam alle delen van mezelf die ik verloren of ontkend had en leer ze integreren in mijn volwassen bewustzijn.

Het is deze heelheid die me kracht geeft en die de belofte inhoudt van vernieuwing en verandering.

Mijn volgende taak is dan mijn weg naar buiten weer te vinden en dit nieuwe gevoel van mezelf te verweven met een nieuwe manier van zijn.

Dit gedeelte van de reis voelt als een pad met vele kronkelingen en haarspeldbochten. Soms heb ik het gevoel dat ik terugglijd, dat de dingen erger worden in plaats van beter.

Gevoelens van teleurstelling overspoelen me soms en ik erger me en schaam mezelf omdat ik niet zo snel “beter” word als dat ik had verwacht.

Toch. ik zet door. Tijdens mijn reis vind ik de steun van een goede therapeut, steun die ik nodig heb om mijn gevoelens te aanvaarden, te aanvaarden en te uiten. Langzaam maar zeker, leer ik op een nieuwe manier op mijn gevoelens te reageren. Mijn dwangmatige vraatzucht en hang naar mager willen zijn, verdwijnt.

Tijdens dit onderdeel van mijn proces leer ik inzien dat anders leren reageren op emoties tijd en oefening nodig heeft.

Voort schrompelend probeer ik mijn weg te vinden en meer dan ooit is dit een tijd voor vriendelijkheid en compassie met mezelf.

Nu ik eenmaal de fundering heb gelegd door de oorzaken te begrijpen van mijn gestoorde eetgedrag en ik de vaardigheden heb ontwikkeld die ik nodig heb om de spanningen die het leven kan brengen onder ogen te zien, ga ik op een nieuwe manier om met voedsel.

Doordat ik mezelf toesta, langzaam in mezelf te mogen groeien, heeft ook mijn lichaam de tijd om zich aan te passen.

Ik leer steeds beter mijn gevoelens te herkennen, te aanvaarden en uit te drukken.

Mijn lichaam vertelt me wanneer en welke ik behoefte ik voel. Een taal die ik steeds beter leer verstaan.

En ik leer dat een belangrijk deel van de genezing van eetproblemen vraagt van me dat ik het oordelen over gevoelens los laat. Ik ontwikkel het inzicht dat er zijn geen juiste gevoelens of verkeerde gevoelens zijn. Gevoelens zijn er gewoon.

Wat ik heb gemerkt is dat gevoelens problemen kunnen opleveren, als ik ze niet onderken of aanvaard. In plaats van ze door me heen te laten stromen, heb ik mijn gevoelens jarenlang vastgezet. Totdat mijn lichaam helemaal als versteend was.

Pas nu ik mezelf toe kan staan me volledig in mijn gevoelens onder te dompelen, beleef ik iets wonderbaarlijks. Gevoelens gaan ook weer als een energie golf voorbij.  Ik laat ze door me heen stromen totdat ze verdwijnen.

Hiermee voel ik eindelijk de vrijheid om verder te gaan, zonder dat ik erdoor gehinderd of door belast word.

Nu ik in staat ben steeds meer vrede te sluiten met mijn gevoelens, ontdek ik we dat ze bondgenoten en gidsen kunnen zijn in mijn reis van het leven. Ze kunnen me naar een plek brengen van diep inzicht van wie ik werkelijk ben en wat ik echt wil.

Zo word ik me ervan bewust dat genezing van eetproblemen afhankelijk is van het scheppen van een vriendschappelijke band met mijn gevoelens. Door met nieuwsgierigheid op ze te reageren en niet met veroordeling. En mijn lichaam is hierbij belangrijk gereedschap voor me.

Om verlost te worden van gestoord eetgedrag is het nodig  inzicht krijgen in de verschillende gevoelens die ik ervaar en aandacht te schenken aan waar ik ze in mijn lichaam voel. Dit helpt het ene gevoel van het andere te onderscheiden.

Leren dat het gevoel van boosheid verschilt van het gevoel van frustratie, moeheid of irritatie.

Voor mij is het belangrijk om inzicht te krijgen in de verschillende lichamelijke ervaringen die de verschillende gevoelens kunnen geven.

Vaak is dit niets anders te doen dan alleen maar bij het gevoel te blijven totdat het overgaat.

Voor mij is het belangrijk in het leerproces van voelen, dat mijn reactie overeenstemt met hoe ik me voel en dat ik niet op elke emotie met hetzelfde gedrag reageer. Me verdrietig voelen? Eten en braken! Me boos voelen? Eten en braken! Me eenzaam voelen? Eten en braken!

Ik leer het ene gevoel van het andere te onderscheiden. Aanvaarding van al mijn gevoelens zonder oordeel. De erkenning dat gevoelens niet perse zin moeten hebben, ik hoef niet van mijn gevoelens te houden, ik mag ze eenvoudig leren aanvaarden.

Tenslotte is het mijn intentie om met de oprechte uitdrukking van mij gevoelens, eerlijk en integer te handelen.

Nu ik mijn gevoelens steeds beter aanvaard en respecteer, leer ik ook assertief te zijn.

En als ik assertief ben, ben ik trouw aan mezelf. Voor mijn gevoel is dit een hele belangrijke vaardigheid, omdat het hét middel is waardoor ik de essentie van wie ik werkelijk ben tot uitdrukking kan brengen zonder daarbij destructief voor anderen te zijn.

Door assertief te zijn, ben ik liefdevol naar mezelf en naar anderen. Als ik assertief ben, ben ik ook trouw aan mijn gevoelens. Ik bevind me op de weg van het hart. Een weg die me voert naar mensen en plaatsen die voedend en vervullend zijn en me weg voert van hen die dat niet zijn.

Door ‘nee' te leren zeggen tegen wat ik niet wil, leer ik mijn persoonlijke grenzen te bepalen.

Door mezelf toe te staan tegen anderen te zeggen: “mijn behoeften zijn anders, niet meer of minder belangrijk dan de jouwe”, maak ik duidelijk waar ik begin en eindig.

Dit maakt me dan weer zeker van mijn vermogen grenzen te stellen, waardoor ik me meer op mijn gemak voel met intimiteit.

Ik hoef niet meer bang te zijn mezelf kwijt te raken of door mijn relaties opgeslokt te worden.

Wat ik merk, is dat het openlijk en rechtstreeks tot uitdrukking brengen van mijn gedachten, mijn gevoelens van eigenwaarde en zelfvertrouwen versterkt. 

Hiermee bevestig ik voor mezelf dat mijn gevoelens en gedachten ertoe doen. Dat ik, wie ik ben, ertoe doet.

Doordat mijn gevoel van zelfvertrouwen toe neemt, neemt mijn neiging tot over eten en diëten, af.

Mijn eigen waarheid uiten wordt een manier van leven voor me. Ik hoef geen voedsel meer te gebruiken om de knagende angst af te schermen die ontstaat door tegen mijn gevoelens in  te handelen, of de put in mijn maag te vullen die ik krijg door ‘ja' te zeggen, als ik ‘nee' had willen zeggen.

Want als ik in mijn eigen waarheid blijf, bepaal ik mijn eigen weg door het leven.

Het maakt me gelukkig dat ik geen voedsel meer nodig heb om de spanning en ellende te verdoven.

En hiermee geef ik ook mijn lichaam de vrijheid het gewicht te zoeken dat bij me past.

Sylvia de Ligny 

volgend artikel >